Zamrożony bark

cache_2432218878

cache_2432218878

Bark zamrożony ( PHS adhesiva, pericapsulitis )

 Jest to schorzenie stawu ramiennego charakteryzujące się narastającymi dolegliwościami bólowymi oraz postępującym zesztywnieniem stawu, co prowadzi do zupełnego zniesienia jego funkcji. Określenie „zamrożony bark” nie ma żadnego związku z niską temperaturą, a ma jedynie obrazowo określać brak ruchomości w chorym stawie. Schorzenie obejmuje, poza torebką stawową, również ścięgna okolicy barku, kaletki maziowe, mięśnie, naczynia krwionośne i nerwy

Przyczyny schorzenia :

Tak naprawdę przyczyna schorzenia nie jest jeszcze znana. Na ryzyko wystąpienia narażeni są wszyscy, ale najbardziej kobiety w wieku 40-60 lat i młodzi ludzie intensywnie uprawiający sport. Może być następstwem drobnego urazu i kontuzji. Doprowadzić do niej może także zapalenie ścięgna lub kaletki okolicy barku. Nietypową ale również częstą przyczyną „zamrożenia” barku są urazy psychiczne.

Zachorowaniu sprzyjają :

  • cukrzyca
  • nadczynność tarczycy
  • choroby naczyń obwodowych
  • słaba kondycja fizyczna
  • siedzący tryb życia
  • zapalenie torebki stawowej
  • bagatelizowanie niewielkich urazów barku
  • zaniedbywanie zaleconego leczenia stanów zapalnych kaletek i ścięgien okolicy barku
  • unieruchomienie stawu z innych przyczyn. Tutaj mechanizm jest prosty. Jeśli stawu nie używamy przez 7-10 dni to powstają zrosty torebki stawowej, które dodatkowo pogłębiają istniejące już ograniczenie ruchomości. W ciągu kilku tygodni zrosty torebki są na tyle duże, że ruchy w stawie są całkowicie zablokowane
  • przyczyny ortostatyczne – związane z przygarbioną postawą ciała, co powoduje skrócenie co najmniej jednego z więzadeł barku, zaburzając jego funkcjonalność
  • przyczyny autoimmunologiczne- istnieje teoria, że występuje reakcja na uszkodzenie ścięgna w okolicy barku, w efekcie której organizm postrzega je jako obce i uruchamia mechanizmy obronne
  • przyczyny hormonalne – choroba częściej występuje u kobiet w okresie menopauzy
  • blizny
  • odkładanie złogów wapniowych w ścięgnach i kaletce podbarkowej

 

Rozpoznanie :

  • Zwykle wykonuje się zdjęcie rentgenowskie chorego barku, a obecnie coraz częściej badanie rezonansowe (MRI).
  • Ograniczenie czynnej i biernej ruchomości w ramieniu we wszystkich kierunkach

 

Obraz kliniczny :

  • nasilające się ból barku od lekkiego do trudnego do wytrzymania
  • sztywność barku, odczuwana nawet przy braku aktywności fizycznej i w czasie snu
  • każdy ruch chorego barku znacznie zwiększa jego ból
  • ból pojawia się podczas sięgania do tylnej kieszeni spodni, przy szczotkowaniu włosów, przy zapinaniu biustonosza, pojawia się niezdolność do prowadzenia pojazdów
  • ruchy czynne i bierne są sztywne
  • dochodzi do pogłębiających się trudności w wykonywaniu czynności dnia codziennego
  • uczucie tarcia lub trzeszczenie podczas ruchów barku
  • bóle ramienia lub szyi

 

Przebieg :

Schorzenie przebiega w 3 fazach :

  1. Faza zamrażania – występuje bardzo duży ból
  2. Faza zamrożenia – ból się zmniejsza, występuje dokuczliwe usztywnienie stawu
  3. Faza rozmrażania – stopniowy powrót do zdrowia w ciągu kolejnych 12-36 miesięcy

Leczenie może trwać nawet kilka miesięcy i musi być dobrane odpowiednio do okresu choroby.

Powikłania :

  • stały ból barku i trwałe upośledzenie jego funkcji przy braku odpowiedniego leczenia
  • rozdarcie torebki stawowej podczas próby ruchu, spowodowane jej zbliznowaceniem i osłabieniem

Cel leczenia :

Zatrzymanie postępu choroby, ustąpienie dolegliwości bólowych i poprawa zakresu ruchomości chorego barku

Leczenie : Konsultacja ortopedyczna, Fizjoterapia